G.K. Blog

"นานๆ ที มันก็แย่เหมือนกัน เฮ้อ........."

  ผมบ่นคนเดียวพร้อมๆกับถอนหายใจรอบที่ หนึ่งร้อยแปดสิบแปดของวัน นั่นสินะ ตามใด ที่ผมยังคงบ่น อยู่คนเดียว มันก็คง ได้ยินแค่ผมคนเดียว 55+ เหงาจัง

 ผมเดิน ไปเปิดคอม เปิืดเพลง หยิบหนังสือ ขึ้นมาอ่าน พลางจะแก้เหงา ได้บ้าง แต่ก็พบว่าเสียงดังภายนอกไม่ได้ช่วยให้ความเงียบในใจนี้ หายไปได้เลย

ผมเข้าเว็บ ที่มากไปด้วยผู้คน เพื่อหวังจะแก้เหงา มันก็ได้เพียงแค่ เสี้ยววินาที เสี้ยววินาที ที่คิด่าจะไม่เหงา แต่แล้ว มันก็กัดกินหัวใจจนได้ มันเจ็บยิ่งกว่าการอยู่ตัวคนเดียวเสียอีก เหมือนกับการแสร้ง ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แต่.. มันก็แค่ชั่วคราว คิดได้เพียงแค่ชั่วคราว หัวใจก็ทำร้ายตัวเอง

 "นี่เรียกว่าเหงาใช่ไหม" 

  ผมถามตัวเองเบาๆ และแล้วความอดทนกับตัวเองก็หมดลง ผมโทรไปหาเพื่อน ทั้งๆที่รู้ว่า เพื่อนกำลังไม่ว่าง แต่ก็ขอที่จะโทร

"ว่างไหม" ผมถามด้วยน้ำเสียงบางเบา

"อืม ไม่ว่าง ลูกค้าเยอะ แค่นี้นะ"

ตู๊ดๆๆๆๆ

ผมนิ่ง ไปสักพัก และไม่คิด จะโทรหาคนอื่นต่อ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าคนอื่นไม่ว่างกัน แต่ผม ก็... ยังจะโทร ผมโง่จริงๆ

ท้องรู้สึกไม่หิวเลย ทั้งๆที่ผม กินขนมปังไป ตอนเช้า แต่นี่ปาไป บ่าย 3 แล้ว ผมเลือกจะกิน อะไรง่ายๆลงท้อง

ผมไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ผมให้เหตุผล ว่า อาจจะเพราะ ฝนตก??? 

 ได้แต่เพียงเฝ้ารอว่า เมื่อไหร่น้ำตาจะไหล หรือว่าหัวใจจะตาย หรือว่ามันจะกลายเป็นสดใส เมื่อฝนผ่านไป หรือว่า มันจะยังคงเหมือนฝนที่เทอยู่ต่อไป หรือว่า เสียงรอบตัวจะดึงผม ออกจากความเงียบในหัวใจพวกนี้ออก แต่สิ่งหนึ่ง ที่รับรู้ได้ว่า หัวใจชักจะด้านชาเสียแล้วสิ